Dün gece İzmir'e tatil için gelmeyi planlarken beş arkadaş oturup Merih amcamızla yaşadığımız güzel anılarımızı konuştuk. Hepimiz için yas günleri bunlar ama Merih amcamızın kızı Bayan Eli için daha şiddetli geçiyor ne yazık ki... Ölen yakınlarımızın ardından acıyı aza indirgemek için yapılması gereken en doğru şey; güzel anıları paylaşıp, çok severken yitirdiğimiz insanı yakıştığı iyiliklerle anmaktır.
Mesela biz ilk defa dün gülümseyerek andık Merih amcamızı. Elif ilk defa dün gece gülümsedi.
İzmir'e tatil için gelmeyi planlarken cenaze için geldiğimizi hiç düşünmedik.
Çünkü hayat böyledir bazen. Kolay mı? "baba haftaya İzmir'e geliyoruz." diye haber vermek için aradığı babası artık yok Bayan Eli'nin. Hayat böyledir çünkü...
Ben son zamanlarda, emzirdiğim bebeğimin gözlerinin içine bakmak istiyorum.
Aşık olup evlendim, aldatıldım, boşandım. Ömrümün yedi senesi heba oldu gitti ama iki senedir doğru insanı da bulamadım. Emzirirken bebeğimin gözlerinin içine bakma arzum uzun bir süre daha gerçek olamayacak. Hayat böyle çünkü...
Bazen her şey eskisi gibi, bazen değil.
Bazen koşarcasına, bazen yavaş, bazen yerinden kıpırdamazcasına..
Bazen sevgi dolu, bazen nefret..
Hayat böyle;
Tam buldum sandığında aslında keybettiğini anlamak..
Heveslenmek, kovalamak, kaçmak, kırılmak, hepsi yaşamaya dahil.
Sebepsiz sevinç, özürsüz hüzün.. hepsi..
İş, güç, aile, dostlar, eş, misafir...
Bazen bir sihir, mesela aşk..
Bazen bir küfür, mesela en güzel anları ıskalamak..
Bazen bir "keşke" acılı derin yaralar açan kör bıçak gibi..
Bazen bir "belki" en büyük umudu sığdırır gibi..
Bazen bir "hoşçakal" hiç nefes aldırmaz gibi..
Bazen bir "merhaba" yaşamayı hatırlatır gibi..
Hayat aslında iki tarih arasında yaşanan anların toplamı be dost. Yukarıdakilerin hepsi.. Hangisi önemli, hangisi değil bilmiyorum. Bilmiyoruz. O anı yaşayana kadar hangisi doğru, hangisi yanlış, hangisi değer, hangisi değmez bilemeyeceğiz. Daha birçok kez sevineceğiz ve birçok kez üzüleceğiz. Bazen vazgeçeceğiz savaşmaktan, bazen yeniden başlayacağız. Hiç durmadan atacak kalbimiz öldüğümüz güne kadar. Nerede, nasıl ve neden duracağını bilmeden...
Hayat bazen çok zor bir sınav, bazen en kolay soru sevgili dostlar... Bazen o sınavı vereceğiz, bazen hiç veremeyeceğiz..
Şimdi biraz uyku vakti. Bayan Eli gülümsedi dün gece. Babasını toprağa verdikten sonra ilk kez...
Yaslandı Cenk'in omuzuna, ellerini tuttu sevdiği adamın "Ellerin babamın ellerine benziyor dedi."
Gülümsedi... Cenk'in kocaman mavi gözleri dolarken... benim boğazıma kocaman bir yumru oturmuşken... "İyi ki buradasınız." dedi ve gülümsedi.... Hüzünlü ve umutlu bir gece geride kaldı.
Hayat bazen yas bu aralar... Uykusuz ve yorgun.
Umutlu ve sevinçli günler hepinize. Uyanınca yola düşeceğiz İstanbul'a.. belki yolda bir şeyler daha yazarım.
